!شاید هنوز کارد به استخوان نرسیده

چرا ما مثل کشورهای عربی نتوانسته ایم دیکتاتور خود را بیرون کنیم.فکر کنم با چند مقایسه ساده بتوان به جواب رسید.فصل مشترک جنبش ما با انقلاب های تونس مصر و لیبی در یک چیز است: نارضایتی از رهبران دیکتاتور. جنبش تونس با خودسوزی یک جوان جرقه خورد. برای مصر و لیبی هم جرقه انقلاب تونس بود.برای ما جرقه همان تقلب انتخااباتی بود. جنبش تونس و مصر زیاد خشونت آمیز نبود و مردم با تلفات کم پیروز شدند. اما در مورد لیبی بسیار خشن بوده است اما هنوز مردم ایستاده اند ، بسیار کشته داده اند و چندین شهر آزاد شده و احتمال سقوط قذافی بسیار محتمل است. هیچکدام از این جنبش های عربی رهبر تعریف شده ای نداشته اند.برای ما البته رهبرانی بودند. اشکال کار از کجاست؟ چند عامل میتواند دخیل باشد: 1) عدم اتحاد ملت در ایران چیزی که به وضوح در تونس مصر و لیبی دیدیم.در مصر و تونس ارتش به ملت پیوست در لیبی نمایندگان کشورش در سازمان ملل استعفا دادند و مردم با هم متحد شدند. عدم اتحاد ما ناشی از چیست؟ مخالفان را به جای آگاهی بخشی ساندیس خور نامیدیم و تحقیر کردیم.قصدم دفاع نیست می خواهم بگویم دیکتاتور از همین جماعت به اصطلاح ساندیس خور و عدم آگاهی او اهرم قدرتی ساخت که ما را به وحشت انداخت. ترک ها و بلوچ ها و عرب ها بخاطر آزردگی های قومی چه به درست چه به غلط در حرکات اعتراضی دخالتی نکردند. حرکات بیشتر محدود به تهران و شیراز و اصفهان شد. 2) قدرت حکومت دینی را دست کم گرفتیم. فراموش کردیم که برای عده ای از مردم این سرزمین خامنه ای نایب امام زمان است و حاضر هستند بخاطر او آدمکشی مقدس کنند. در حالی که آرزوی یک حکومت سکولار داشتیم خودمان الله اکبر گفتیم و آن را نمادین دانستیم.در حالی که مردم در کوچه کشته میشدند از مراجع میخواستیم که سکوتشان را بشکنند. 3) برخلاف آنها ما رهبر داشتیم اما از رهبرانمان جلوتر بودیم.خواسته هایمان یکی نبود.اتاق فکرمان خارج نشین اصلاح طلب بود و رهبرانمان عاشق اسلام وانقلاب. ما سکولار بودیم و برانداز آنها آرام و خواهان اصلاح. ما شتاب زده بودیم و احساسی.میخواستیم یک شبه انقلاب کنیم. انقلاب قبلی خود را فراموش کرده بودیم. 4) اگر هدف انقلاب یک شبه بود مثل مصر و لیبی شجاع نبودیم.شاید آنها چیزی برای از دست دادن نداشتند و ما هنوز داریم. شاید هنوز کارد به استخوان حداکثر ما نرسیده. عربی که سوسمارخور می نامیدیم شجاع بود و ما مردمان اصیل پارسی ترسو.شاید تو یکی از شجاعان این سرزمینی اما من ترسو بودم…

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to !شاید هنوز کارد به استخوان نرسیده

  1. 123 says:

    اگر مردم می دانستند که استقبال این سید چقدر ثواب دارد هیچ کس در خانه نمی نشست…

    ————-

    تضمین آیت الله بهجت به آیت الله خامنه‌ای برای پذیرش مسئولیت رهبری

    http://salehat.ir/index.php?op​tion=com_alphacontent&view=alphacontent&Itemid=75

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s